Ruhumu Açtım

Çocuk, oyuncaklarını gerçekten sol göğsüne doldurdu.
uzun zamandır oyuncaksız kalmamanın açıklamasını kendime yaptım
gibi
rahatladım.
Sana bir sır vereyim,
Yalnız sakladığım yaralar beni ele geçirebiliyor. 
Yenilgilerden vazgeçmeden üstüne bir de çarpışmayı izliyorum
gözümü bile kırpmadan.

yine iyiyim, günü kurtaran bir iyilik,
fazla ses,
usülsüz bir şeyin çabukluğu.

Eskiden seni sevmek ve paylaşmak derdim,
şimdi iyi şarkılar ve bazen bunların zıttı diyorum.

Yenilgilerden vazgeçmediğimi belirtmiştim, nerede bilmiyorum,
aşk ve ölümün yenilgiyi kabullenmek olduğunu anlayarak
yola devam ediyorum.
Bu yenilgi beni bitirmese de, bir gün beni mutlaka anlatacak,
bir kesinlikte devam ediyorum.

Vücudumun parçalarından çoğunun seni her gün
hala sevdiğini fark ettiğim anda,
Kurduğun cümlelerle yaşadığım hayattaki yıkıntılar
dünyada seninle buluşma sevincimi uzağa fırlatıyor.

Bana bir cümle ver, eşliğinde
bana bir yaşam ver.
Bu beden yaşatsa, ruhum elimden tutmayacak diyorum.

yine de iyiyim, şehir değişimine zorlayan mevsim normalleri
fazla yanıcı madde,
dürüstlüğün çabası.

Elimden tutan kadın şair çok az,
içinde bulunduğum toplumla uzlaşmama ramak kaldı,
ben ramak kala bırakmak üzereyim.
Bıkmadan usanmadan giderim diyen gözlerim,
ikinci bir kalbim olduğuna yemin eden beynime sürekli oyun oynuyor,
bir gün içimde bitiyor,
tam bildiğin içimde.